Brytyjski thriller, (film akcji?) na całkiem niezłym poziomie. Na samym wstępnie naprawdę niezła muzyka, świetne ujęcia szkockich gór, no i tytuł, trzeba przyznać dość chwytliwy.

Pierwsze wrażenie naprawdę bardzo dobre, później całość troszkę opada, nie jest jednak źle. Na początku oglądamy zdjęcia szkockich gór, ludzi wiszących na linach setki metrów nad ziemią. Sporo wysiłku, masa całego osprzętu do wchodzenia, czy też schodzenia z niemalże pionowych ścian. Wstęp wprawia więc w pewien nastrój, rzuca trochę światła na klimat filmu. Tutaj można się jednak nieco pomylić, w filmie zobaczymy coś więcej niż tylko wspinaczkę czy historię przyjaźni kilku osób.

Zaczyna się zwyczajnie, grupa alpinistów wspina się w górach. Wkrótce docierają do górskiej chaty, a tam dołączają kolejne osoby. Podczas dalszej wędrówki przez górzysty teren znajdują zakopaną w ziemi skrzynie… w skrzyni mała Annę.

W tym momencie zaczyna się właściwa historia. Nietrudno się domyślić że cała grupa postanawia Annie pomóc, są nawet dość zgodni co do podjętej decyzji. Sytuacja nie jest łatwa, teren w którym się poruszają nie należy do najłatwiejszych a dziewczynka jest wycieńczona i znacznie spowalnia grupę. Tu jednak cały dramatyzm dopiero się zaczyna. Anna nie mówi po angielsku więc nikt nie jest wstanie się z nią porozumieć. W zasadzie jedyne co powiedziała to własne imię. Jakby tego było mało okazuje się że odnaleziona Anna jest niezwykle cenna dla pewnych ludzi, na tyle cenna że są oni gotowi dla niej zabić. Zaczyna się więc swoista walka o przetrwanie, przetrwanie w trudnym terenie z małą Anną.

Przez długi czas nie wiadomo o co dokładnie w filmie chodzi, dwoje ludzi ściga grupę alpinistów którzy starają się pomóc Annie, nie ma jednak wyjaśnienia dlaczego ktoś jest gotów zabić za dziecko które znaleźli. Bohaterowie całej historii również starają się jakoś nad tym nie zastanawiać a ich głównym celem jest wezwanie pomocy. Najbliższa wioska wcale jednak nie jest tak blisko, a droga do niej jest nadzwyczaj trudna, w zasadzie z dzieckiem wręcz nie do pokonania. Wszyscy robią więc co tylko mogą aby dostać się do wioski, jednocześnie walcząc o życie własne i Anny, mamy więc zabawę w łowcę i zwierzynę.

Całość ogląda się naprawdę przyzwoicie, brakuje może jakiś kontrastów między postaciami, wszyscy zdają się być do siebie niezwykle podobni, są dość zgodni, a prócz ironicznego dogryzania sobie na wzajem większe konflikty się nie pojawiają. Trzeba przyznać, że da się w filmie odnaleźć pewną naturalność, wszystko wygląda niczym z dokumentu, z trudem w całej historii daje się odnaleźć jakieś absurdalne decyzje, bezsensowne sprzeczki i tym podobne wypełniacze których w tego typu produkcjach zazwyczaj nie brakuje. W ciągu całego filmu jest kilka znaczących zwrotów akcji, troszkę wyjaśnień, ale też masę pytań, scenarzyści niewiele podali na tacy.

A Lonely Place To Die trzyma w napięciu, z pewnością nietrudno dotrwać do końca, w filmie cały czas coś się dzieje. Zdjęcia ukazują piękno szkockich gór, muzyka dopełnia całość, fakt mogłaby być nieco lepsza. Można by się doczepić do kilku ujęć niczym z horroru, chyba zbędny efekt, nic nie wnosi a troszkę wybija z tropu. Głowni bohaterowie nie wydają się być z sobą bardzo związani, to troszkę działa na minus, brakuje szczegółowego wykreowania postaci.  Na szczęście takich błędów w filmie niewiele, giną dość szybko na tle całości.

Film z pewnością jest wart poświęconego czasu, odbiega troszkę schematem od tego typu produkcji, to jednak działa tylko na plus. Warto zobaczyć chociażby dla  całkiem niezłych zdjęć i dość przyjemnej muzyki.

• Zdjęcia

Telewizja publiczna zaproponowała coś co nazwali thrillerem, całość podali oczywiście o wdzięcznej godzinie 00:30… czemu nie, obejrzałem.

Film wyreżyserował Rowdy Herrington, muszę przyznać że nieznany mi reżyser. Ale źle nie było… Historia bardzo dobrego prawnika który boryka się z własną moralnością, a właśnie przez tą moralność zostaje pozbawiony prawa do wykonywania zawodu. Postanawia więc zaszyć się w małym miasteczku i napisać książkę… Dalej już tylko tajemniczy nieznajomy, duże pieniądze, oskarżenia, śledztwa i szukanie prawdy.

W roli głównej Cuba Gooding Jr. (filmowy Lawson Russell), kojarzyłem go zawsze z przeciętnymi produkcjami w których tak samo przeciętnie grał. Tak było i tym razem, zagrał zwyczajnie, na swoim poziomie. Ani źle, ani dobrze, nie dał nic widzowi poczuć, ale też jakoś nie zniechęcał, nie odpychał. O pozostałych rolach jakoś ciężko pisać, w zasadzie wszystko kręciło się właśnie wokół Russella.  No, może warto zwrócić uwagę na Marianne Jean-Baptiste (filmowa Elizabeth Pope), jednak w filmie było jej na tyle mało, że raczej nie zapada w pamięci.

Realizacja również pozostawia troszkę do życzenia, słaba scenografia, raczej kiepska muzyka, całość troszkę średnio spasowana. Sporo kontrastów, jedna scena zrobiona nad wyraz dobrze, a zaraz następna kompletnie absurdalna, mało realna. To niestety w oczy kuło. Historia jednak była na tyle ciekawa, wciągająca że film dało się spokojnie obejrzeć.

Na początek można się przyczepić do kiepsko rozwiniętego wątku moralnego, był jakby gdzieś na szybko wklejony w film. Niespecjalnie zbudowało to obraz głównego bohatera, pozostały niestety tylko domysły i własna wyobraźnia. Później było już lepiej, nie dużo lepiej ale jednak. Pojawia się troszkę całkiem niezłych zwrotów akcji, a wątki stają się bardziej rozwinięte, dają lepszy obraz całości. Niestety znajdzie się też masa niedopracowanych scen, absurdalnych pomysłów i mało inteligentnych decyzji głównego bohatera.

Co ciekawe Rowdy Herrington jest zarówno reżyserem jak i scenarzystą filmu, trudno więc oprzeć się wrażeniu, że o ile scenariusze pisze świetne, o tyle reżyseria idzie mu co najwyżej przeciętnie.

Całokształt można jednak ocenić dość dobrze, po obejrzeniu filmu trudno się pozbyć pozytywnego wrażenia. Wersety zbrodni zwyczajnie widza wciągają, historia pozwala wybaczyć dość wiele. W mojej ocenie produkcja mimo wielu błędów jest godna polecenia.