Bo obejrzeniu nożownika można się obrazić na Tommy Lee Jonesa. Zagrał w wybitnie kiepskim filmie. William Friedkin (reżyser), zdecydowanie się nie postarał. Regulamin zabijania to również jego dzieło, a wyszło mu znacznie lepiej.

Czego w nożowniku zabrakło? Z pewnością nie aktorstwa, bo z taką obsadą o przyzwoite aktorstwo nie ma się co martwić. Zdecydowanie można się jednak martwić o fabułę. Nędza i nudna, tak chyba można w skrócie opisać to co się w filmie działo. Jak donosi internet scenariusz do filmu napisał David Griffiths oraz Art Monterastelli. Ten ostatni znany chyba najbardziej z Rambo, a ten pierwszy z Na własną rękę. Nie było by w tej prostocie kina akcji nic złego gdyby nie główna rola. Tommy Lee Jones jest raczej średnio znany z ról zabijaki który sam wygrywa wojnę.

W nożowniku co prawda wojny nie wygrał, ale chyba tylko dlatego że nie dali mu okazji. Gra tropiciela (L. T. Bonham) którego zadaniem jest powstrzymanie człowieka którego wcześniej sam szkolił. Ten super żołnierz to Benicio Del Toro (filmowy Aaron), który doskonale posługuję się nożem, w dżungli czuje się jak w domu, a mordowanie to dla niego chleb powszedni.

Byłoby to nawet całkiem znośne gdyby scenarzyści troszkę bardziej wysilili głowy. A tak przez półtory godziny widz ogląda podstarzałego kolesia ganiającego za śladami, połamanymi gałęziami… niczym harcerz na obozie. Bo całe to tropienie było wręcz śmieszne i sprowadzone do granic dziecinady. Jaka sztuka wytropić kogoś po śladach na śniegu?

Próba skomplikowania fabuły też jakoś spełzła na niczym. Niby ten zły miał powody aby zabijać, a ten dobry miał powody by go ścigać. Tylko jakoś te powody podano na tacy, a co z tego że fakty niepełne (miałoby być tajemniczo?), skoro i tak dla akcji nie miało to kompletnie żadnego znaczenia.

Jedyne co zasługiwało na uwagę to niezłe ujęcia latających noży, muzyka i gra aktorska która ratowała cały ten film. Po seansie właściwie trudno zapamiętać o czym to dokładnie było. Jakiś pan goni drugiego pana po lesie. O tyle.

Czy warto? Nie, nie warto. Nawet zagorzali fani Rambo będą zawiedzeni.

• Zdjęcia

Stu Pollard wyreżyserował film, ba! Napisał nawet scenariusz. Kim ten pan jest to nie wiem, bo Trzymaj się z daleka jest jedyną produkcją jaką widziałem z nazwiskiem tego reżysera. W każdym razie pokazał doskonale jak filmów się nie robi.

Fabuła ma w sobie dokładnie tyle co nic. Nuda, tak w skrócie można opisać to co się dzieje na ekranie podczas seansu. Fakt, w filmie można się pogubić bo strasznie ciężko się na nim skupić. Już po 15 minutach widz szuka zajęcia innego niż ekran. Gil Bellows gra radiowca Davida, jest sławny, bogaty, a całe życie układa się jak w bajce. Do czasu rzecz jasna, małżeństwo się sypie a jego bliscy jakoś nagle obracają się przeciw niemu.

Ot tyle i nic więcej. Co ciekawe nawet dałoby się coś z tego zrobić, jest klasyczne połączenie wątków, elementy thrillera, troszkę intrygi. Dałoby się gdyby nie nędzna reżyseria, totalnie rozstrzelona muzyka i drętwa gra aktorska.

Większość scen nadaje się do ponownego nakręcenia. Muzyka raz dobra, bo nawet nieźle dobrana, a za chwilę totalny szajs wpasowany w scenę nie wiadomo po co i dlaczego. Aktorzy grają jakby byli drwalami, plastik wyczuwalny na kilometr. Ciężko znaleźć w tej produkcji coś co się naprawdę udało.

Nie można jednak powiedzieć że ta produkcja to dno, można spotkać dużo gorsze filmy które zwyczajnie się wyłącza po kilku minutach. Ten nawet da się obejrzeć, przedstawia jakąś historię. To że nędzną i nędznie przedstawioną… widać nie można mieć wszystkiego.

Pewnie to tylko pobożne życzenie, ale proszę Panie Pollard; niech Pan już nic więcej nie kręci. Bo po co?

• Zdjęcia

Nuda. Tak w skrócie można podsumować nowy film Marka Koterskiego. I już nawet nie chodzi o to, że film po całości jest do niczego. Zwyczajnie półtory godziny oglądania samochodu i narzekania na kobiety to raczej katorga niż przyjemność.

Pierwsze piętnaście, dwadzieścia minut jest jeszcze ok, ale przecież ile można? Robert Wieckiewicz i Adam Woronowicz dyskutują podczas jazdy o kobietach, dyskutują albo opowiadają bo jednak w filmie jest sporo monologów. Pewnie gdyby zmontować najlepsze fragmenty to wyszłoby naprawdę niezłe kino krótkometrażowe. Problem w tym, że jak na półtory godziny filmu scen, a właściwie mądrości życiowych, jest zdecydowanie zbyt mało. Można odnieść wrażenie, że nie tyle samo auto (chociaż kręcone z różnych kątów) jest monotonne co właśnie klepanie o niczym głównych bohaterów.

Ciekawie jest posłuchać mniej lub bardziej śmiesznych żartów na temat kobiet i życia z nimi, ale dlaczego przez 90 minut w tej samej scenerii? Fakt, sztuka nie łatwa dla reżysera, scenarzysty – napisać dialogi, monologi na półtory godziny filmu opierającego się tylko na tekście. Film nie jest też szczególnie żywy, jazda samochodem generalnie jest nużąca. I faktycznie, znużenie kierowcy przekłada się na widza. Nakręcenie filmu w taki sposób było ryzykownym pomysłem, ale jak się okazuje raczej nieudanym.

Z technicznego punktu widzenia raczej się udało, dobra rola Roberta i Adama, dali z siebie wszystko, filmu to jednak nie uratowało. Muzyki praktycznie nie ma, jeśli jest to tylko szczątkowa i bardzo delikatna, nieźle wpasowana. Kino opierające się wyłącznie na dialogu, monologu powinno mieć genialny scenariusz, tutaj tej genialności raczej zabrakło.

Obejrzeć można jako ciekawostkę, trudno jednak będzie się nie znudzić. Na DVD z pewnością pieniędzy wywalać nie warto, da jednak radę zmarnować półtory godziny życia na Iplex, bo tam film jest.

Koterskiemu niestety film zwyczajnie nie wyszedł, szkoda chociaż miejmy nadzieję że następnym razem będzie lepiej. Reżyser nie raz już udowodnił że filmy kręcić potrafi.

• Zdjęcia

Niezwykle smutny obraz Marka Lechki. Smutny bo trudno się doszukiwać w tej historii czegoś pozytywnego, a co ciekawe tak naprawdę nic się nie stało… no prawie nic.

Michał (Tomasz Kot) jedzie do rodzinnego miasta odebrać sprowadzone ze stanów auto szefa. Wizyta z pozoru jednodniowa przedłuża się przez niespodziewany splot wydarzeń. Rodzi się więc historia powrotu, trzeba teraz stawić czoła przeszłości, pogodzić się z faktami i mimochodem naprawić (a raczej poprawić) relacje z przeszłości.

Kino pełne niedopowiedzeń, niejasności. Relacja Michała z żoną Magdą (Karina Kunkiewicz) wydaje się mocno niedopowiedziana. Fakt, mieści się w kilku scenach i pozornie nie ma większego znaczenia, jednak mimo wszystko intryguje.  Kontakt Michała z ojcem (Ryszard Kotys) to jeszcze większa zagadka, żywią do siebie wzajemną urazę, tyle widać, powody jednak przedstawione dość pobieżnie, ogólnikowo. Taki sposób przedstawienia wydarzeń z pewnością zmusza do analizy, a wcale nie chodzi o złożenie jakiejś układanki w spójną całość,  bardziej o zrozumienie relacji, zachowań, emocji.

Fabuła doskonale otoczona wyśmienitą muzyką (Bartek Straburzyński), świetnymi zdjęciami i naprawdę genialną grą aktorską. Tomasz Kot poradził sobie znakomicie, rewelacyjnie dał odczuć głębie postaci. Ryszard Kotys już chyba lepszy nie mógł być, przeszedł wręcz samego siebie. Wypada wspomnieć o roli Rogalskiego (w filmie jako Nawrocki – mechanik), to ciekawa postać, fajnie obsadzona i wcale nie bez znaczenia. Niestety rola Zbyszka (Tomasz Radawiec) mimo że ważna troszkę ginie w tle.

Kino Marka Lechki wymaga raczej czegoś więcej niż tylko tępego patrzenia w ekran, na swój sposób jest nawet wymagające. Dość polskie, a nie przesadnie, dobrze wyważone. Pewne wątki są przejaskrawione, czasem troszkę oklepane. Błędów w przekazie raczej wytknąć nie można, chociaż sam przekaz pozostawia naprawdę szerokie pole do dyskusji. To film w którym niejeden widz będzie doszukiwał się samego siebie, niby obraz rodzinny, jednak zdecydowanie nastawiony na indywidualną postać.

Polecić na pewno warto, szczególnie tym heretykom którzy uparcie twierdzą, że w Polsce dobrego kina już nie ma. Erratum będzie zatem doskonałym przykładem na naprawdę solidne polskie kino.

• Zdjęcia

Jakoś tak mam, że za filmami sportowymi przepadam niespecjalnie. Niezłomny długo więc czekał na swoją kolej. Po obejrzeniu filmu Ryana Littlea awers do gatunku tylko się pogłębił.

Jak informuje sam wstęp scenariusz pisany przez życie, a dla potrzeb filmu poprawiony przez Davida Plilera. Historia utalentowanego gracza rugby który przez większość czasu grał w drużynie własnego ojca. Po nieszczęśliwym wypadku trafia do zakładu poprawczego, tam zostaje zwerbowany do przeciwnej drużyny, wkrótce będzie musiał grać przeciw własnemu ojcu.

Już wstęp zdradza, że będzie można zobaczyć przemianę buntowniczego nastolatka w gwiazdę rugby. Przez prawie dwie godziny kino oferuje widzowi trochę sportu i całą masę walki z własnymi słabościami. Rick Penning (w tej roli Sean Faris) powoli dojrzewa, poważnieje i rozumie czym tak naprawdę jest życie.  A wszystko za sprawą rugby, trenera, drużyny. Oczywiście nic nie idzie tak gładko jak wydawać by się mogło, bunt młodego człowieka nie tak łatwo stłumić, a starzy znajomi z drużyny ojca niekoniecznie w tym pomagają. Sam ojciec (Neal McDonough) też jest raczej postacią negatywną. Zależy mu w zasadzie na zwycięstwach drużyny, wiele w życiu jako sportowiec nie osiągnął, do tego stara się kierować karierą własnego syna, jego jednak o zdanie nie pytając.

Robi się z tego drobna psychologiczna papka, czysto amerykańska wręcz, historia słabości, walki i woli zwycięstwa. Niestety papka dość przewidywalna, może i życiowa, jednak czy na scenariusz się nadaje? Po dwudziestu, trzydziestu minutach z łatwością można się domyślić tego co będzie za następną godzinę. To bardzo duży minus, nieprzewidywalność widowisk sportowych ma się do tego zupełnie nijak. Trudno mi powiedzieć na ile scenariusz został przepisany z faktów, a na ile nagięty dla potrzeb kina. Jednak po obejrzeniu ma się wrażenie swoistego; ale to już było.

Niezłomny jest raczej amerykańskim opowiadaniem, elegancko zapakowanym w niezłą grę aktorską, dynamiczną muzykę i bandę spoconych facetów. Zawartość może by troszkę zachwyciła, jednak dwie godziny czegoś co i tak wiadomo jak się skończy do mnie nie przemawia. Bunt głównego bohatera jest w zasadzie uwarunkowany jego wiekiem i relacjami z ojcem. Sport staje się lekarstwem na wszelkie psychiczne problemy. To troszkę jak standardowa sportowa historia, zbyt standardowa, nawet jeśli prawdziwa.

W całokształcie film Ryana Littlea staje się tylko przeciętnym (może dobrym) kinem sportowym, nie wnosi nic nowego. Ukazuję troszkę psychologi, walki z samym sobą, robi to jednak w sposób zbyt oklepany, standardowy i okropnie przewidywalny. Do kufla piwa na kanapie obejrzeć można, zachwycać się raczej nie ma czym.

• Zdjęcia

Film Oliviera Marchala jest przez wielu porównywany do Gorączki, klasyki kina akcji z 1995 roku. Czy słusznie? W mojej ocenie nie.

36 to film o policjantach i złodziejach. W francuskim filmie Marchala próżno się jednak doszukiwać jasnego kontrastu między dobrem, a złem. Dobrych policjantów nie ma, są tylko gorsi i lepsi. W zasadzie każda postać w tym filmie ma sporo za uszami. Kołem napędowym staje się władza i zemsta. Cała akcja pełni jedynie role wypełniacza, wnosi troszkę życia, jest przyczyną błędów wielu osób.

Ci którzy błędnie odczytali recenzję i nastawili się na wartką akcje w niezłej obsadzie z pewnością się zawiedli. Samej akcji raczej niewiele, więcej za to dążenia do władzy, tą zaś można zdobyć na wiele sposobów. Dwoje policjantów z różnych wydziałów postanowiło piąć się w górę raczej nieuczciwymi metodami. Co ciekawe próżno szukać postaci prawej, porządnej która stara się powstrzymać kogokolwiek. W zasadzie na tym opiera się cały pion filmu, i nie powiem, to nawet dobry kierunek.

Kwestie moralne przewijają się przez cały seans, jednak zawsze gdzieś w tle, rzadko podane bezpośrednio. Granica między przyjaźnią a nienawiścią jest dość zatarta, jest więc czego się w filmie doszukiwać. Niestety w wielu momentach fabuła się wlecze, niewiele się dzieje, wręcz zanudza. Trudno powiedzieć aby 36 trzymał w napięciu, raczej pozwala dotrwać do końca. Aspekt dążenia do władzy po trupach jest dość ciekawie ukazany, brakuje jednak wątku który pozwoliłby wbić w fotel, zatrzymać przed ekranem bez efektu znużenia.

Sama oprawa techniczna, jest na dobrym poziomie, muzyka świetna, dobre zdjęcia, solidna obsada. Dlaczego więc scenariusz kuluje? Przychodzi troszkę na myśl kiczowata zasada typu; solidna obsada i byle jaka fabuła. Oglądając 36 jednak ciężko jest odnieść właśnie takie wrażenie. Może zwyczajnie film za bardzo się skupił na aspektach moralnych, a przecież w tle prosi się o odrobinę akcji, być może dlatego taki niedosyt.

W praktyce okazuje się, że kino Marchala jest filmem który się ogląda, po czym zwyczajnie zapomina. Ciężko cokolwiek więcej wycisnąć, ni to akcja, trochę dramat. Problem w tym że w tym filmie wszystkiego jest trochę. A szkoda.

• Zdjęcia

]]> http://notatkifilmowe.pl/2012/04/36-36-quai-des-orfevres-2/feed/ 1 http://notatkifilmowe.pl/2012/03/2001-odyseja-kosmiczna/ http://notatkifilmowe.pl/2012/03/2001-odyseja-kosmiczna/#comments Wed, 14 Mar 2012 10:37:01 +0000 Mikser http://notatkifilmowe.pl/?p=1406

Recenzując takiego klasyka jak Odyseja kosmiczna można sobie narobić wielu wrogów, to trochę jak strzał w kolano. Później trzeba chować się pod fałszywymi nickami na portalach filmowych. Nie mogłem się jednak powstrzymać od wtrącenia własnych kilku groszy. Dodam tylko, że nie mam w zwyczaju rozczytywać się na temat filmu którego nie widziałem. O filmie Kubricka przeczytałem tylko tyle że jest kosmiczny… dosłownie i w przenośni.

Dosłownie kosmiczny jest, akcja głównie w przestrzeni międzyplanetarnej, wspaniałe efekty. Ponadczasowe, biorąc pod uwagę że film powstał w 1968 roku to po prostu geniusz. Widać dużą dbałość o szczegóły, pod względem technicznym produkcja niezwykle dopracowana. Ujęcia również na bardzo wysokim poziomie, bez kompromisów, bez półśrodków. Z technicznego punktu widzenia to majstersztyk, szczególnie że przez ponad dwie godziny seansu taki poziom zostaje zachowany. Nie jest to jedna, czy dwie sceny które zasługują na uwagę, film jako całość zrobiony jest całkiem solidnie. Niezwykle trudno podczas seansu nie zadać sobie pytania: jak oni to zrobili? Skąd w 1968 roku wzięli takie sztuczki?

Jeśli spojrzeć na dzisiejszą datę to na uwagę z pewnością zasługuje fakt, że akcja filmu dzieje się w czasie rzeczywistym. Stanley Kubrick zaraz po prehistorycznej scenie z małpami przenosi widza w okolice 2000 roku. Można więc podejrzeć jak przed czterdziestu laty wyobrażano sobie 21 wiek. Oczywiście minięto się z rzeczywistością o co najmniej kilka stuleci. Odyseja jest jednak gatunkiem sci-fi więc pełna dowolność jest jak najbardziej wskazana.

Pod względem technicznym dzieło Kubricka jest genialne, wręcz wyżyłowane do granic możliwości. Treść filmu to już zupełnie inna bajka, nuda jest chyba dość trafnym określeniem. Może sam pomysł z pojawiającym się znikąd monolitem jest całkiem dobry, jednak przedstawienie tej historii niejednego widza skatuje. Sceny dłużą się w nieskończoność. Kilkuminutowe ujęcia lecącego statku mogą dawać poczucie czasu jaki jest potrzebny do przebycia kosmicznych odległości. Ale oglądanie małp przez dwadzieścia minut bez żadnego dialogu coś wnosi? Tym bardziej że istotne fakty mieszczą się pewnie w łącznym czasie pięciu minut. Jedyne co można wtedy robić to zachwycać się ujęciami, a w późniejszych scenach oglądać szczegóły kosmicznych konstrukcji. To jednak szybko się nudzi, i tylko muzyka klasyczna w tle ratuje sytuacje.

Fabuła górnolotna raczej nie jest. Wielki kawał kamienia (monolit) który pojawia się znikąd… wieczorem go nie było rano już jest. Monolit niby sieje sporo zamętu, jest powodem wysłania ludzi na bardzo odległą planetę (Jowisz). Kubrick podaje jednak niewiele szczegółów, zasadniczo większość należy wywnioskować z pierwszej sceny. Dalej trzeba się zadowolić szczątkowymi informacjami które gdzieś między minimalną ilością dialogów się pojawiają. Da się jednak odnieść wrażenie że podstawa historii jest tylko pretekstem do przedstawienia zupełnie odrębnego wątku podróży na Jowisz. To zdecydowanie najciekawszy wątek filmu. Dwoje astronautów i super komputer HAL 9000. Komputer obdarzony świadomością, zdolny podejmować własne decyzje komplikuje sprawy na statku. To nadaje jakieś tempo akcji i w pewien sposób zatrzymuje przed ekranem.

Gra aktorska raczej nie zachwyca, kilka scen jest wręcz drętwych czuć sztuczność na kilometr. Dialogi szczególnie w początkowych scenach wypowiadane przez aktorów jakby na siłę. Zważywszy na to że samego tekstu w filmie jest naprawdę niewiele trudno zrozumieć dlaczego reżyser pozwolił na takie błędy. Czy naprawdę nie dało się tego zagrać lepiej?

Tematyka filmu jest chyba niełatwa, bo jakoś trudną ją odnaleźć. Co w zasadzie przedstawia? Historię ludzkości? A może chodzi o istnienie boga w postaci czarnego prostokątnego kamienia? Kubrick zostawił tyle niedopowiedzeń w fabule iż można chyba sądzić że interpretacja przesłania należy tylko i wyłącznie do widza. Zakończenie w żadnym razie nie ułatwia sprawy, jest niezwykle zagmatwane, a w samej końcówce dzieje się więcej niż przez cały film. Fani gatunku mogą więc spokojnie puścić wodzę fantazji i ścigać się w pomysłach na interpretacje wizji reżysera. Być może właśnie te niedomówienia nakręcają fenomen filmu?

Co ciekawe film w całokształcie jest… i tu pojawia się problem. Z pewnością wyprzedza swoje czasy. Śmiało można powiedzieć że to kamień milowy dla kinematografii, znacznie podniósł poprzeczkę dla swego gatunku. Czy Odyseja zasługuje na tak wygórowane oceny? Myślę, że problematyka polega na punkcie spojrzenia. Jeżeli miałbym ocenić film pod kątem sztuki filmowej, wyznaczania kierunku i podejścia do gatunku to z pewnością ocena byłaby bardzo wysoka. Jeśli jednak spojrzeć na dzieło Kubricka na zasadzie filmu który zwyczajnie się ogląda, a nie zachwyca każdą klatką z osobna to film uznałbym tylko za dobry. Osobiście myślę że wybitne dzieła filmowe powinny być genialne w każdym calu, Odyseja kosmiczna w każdym calu genialna niestety nie jest.

• Zdjęcia

Tytuł zdecydowanie chwytliwy. Bynajmniej fanów Rambo czy Seagala powinien zainteresować. Akcji faktycznie jest co niemiara, amunicji zużyto chyba więcej niż przez całą wojnę w Wietnamie. Z tym, że Wymiatacz jest ziarnem kawy, akcja dzieje się w Kawowie, a lokalny boss mafii zwie się Cappuccino.

Killer Wymiatacz jest animacją dla widza dorosłego, mimo że krwi nie da się tam zobaczyć, widać kawa nie krwawi. Zasadniczo cały film jest jedną wielką jatką. Fabuła uproszczona do granic możliwości, można wręcz myślenie wyłączyć i dać odpocząć szarym komórką.

Wymiatacz jest super zabójcą, pewnej nocy odwiedza magazyn gdzie odbywa się impreza. Ziarna kawy nie chciały ściszyć muzyki więc Wymiatacz wystrzelał wszystkich. Pech chciał że magazyn należał do bossa mafii Cappuccino. Ten gdy dowiedział się że wszystkie jego ziarna zginęły wydaje na Wymiatacza wyrok. W całym procederze przeszkadza jednak Cromwell, detektyw lokalnej policji który próbuje przymknąć Cappuccino.

I tym sposobem przez prawie półtory godziny można oglądać ziarna kawy z bronią wszelkiego rodzaju. Takie połączenie Leona zawodowca z Matrixem. Wymiatacz bez problemu potrafi wystrzelać całą armie uzbrojonych po zęby ziaren kawy unikając kul (jest super szybki) i wykonując mega ewolucje. W zasadzie wszystko w filmie jest mega i super. Wymiatacz ma mega broń (ze złota), super auto, jest ekstra szybki i nieziemsko dobry w tym co robi. Boss mafii Cappuccino posiada za to super najemników którzy starają się Wymiatacza zlikwidować.

Jest całkiem śmiesznie, sporo ironii w tej animacji. Ziarna kawy padają jak muchy kiedy Wymiatacz wkracza do akcji. Niestety dialogi są dość… blokerskie, mało ambitne i troszkę tandetne. Animacja z technicznego punktu widzenia też zostawia sporo do życzenia. Wszystko co się rusza wygląda jakby nałożone na tło, brak wielu szczegółów. Reżyserem jest Jeff Lew, jak można z sieci wywnioskować to jego debiut. Pixar mu raczej nie pomagał więc tego typu niedociągnięcia można zrozumieć. Kiler Wymiatacz to animacja która bawi akcją na ekranie, nie musi więc zachwycać szczegółami i dopracowaniem technicznym. Brakuje jednak troszkę bardziej ambitnej fabuły, teksty też mogłyby mieć troszkę wyższy poziom. Znacznie zaniża to końcowe wrażenie. Co ciekawe ziarna kawy wyglądają prawie identycznie, więc trzeba je rozpoznawać po ubiorach, nie jest to oczywiście problem, ale rozwiązanie dość ciekawe.

Wymiatacza fajnie zobaczyć jako coś innego, dobra bajka do obejrzenia w większym gronie. Film z pewnością zapadnie w pamięć, mimo wielu niedociągnięć jest dość inny i nawet zabawny. Znudzonym familijnymi animacjami Wymiatacza można spokojnie polecić.

Szczególnie zainteresowanym mogę podpowiedzieć że film znajduje się na Iplex i o ile się nie mylę jest do obejrzenia za darmo.

• Zdjęcia

Wall-E, chyba dobrze znana animacja wytwórni Pixar. Burn-E jest w zasadzie kolegą Wall-e’go, kolegą chociaż pewnie się nie znają bo Burn-E jest robotem poruszającym się po statku Axiom wzdłuż pewnego rodzaju szyn. Ma więc ograniczone ruchy co jak się okazuje znacznie utrudnia mu pracę.

Burn-E jest oczywiście robotem, robotem odpowiedzialnym za wymianę żarówek (boi świetlnych), kiedy tylko jakakolwiek z tych boi się popsuje Burn-E pędzi (dosłownie pędzi) aby ją naprawić. Jak to czasem w technicznych sprawach bywa częściej jest pod górkę niż z górki. Animacja opowiada więc o rutynowej wymianie takiej boi. Niestety praca rutynowa jest tylko na początku, później zwyczajnie nie idzie. Robocik jak to robocik, posiada emocje więc się wkurza. Marszczy oczy, albo raczej punkty świetlne, i pewnie gdyby mógł to chętnie by zaklął. Oczywiście jest odpowiedzialnym pracownikiem statku Axiom, robi co może aby wykonać zadanie, niewiele mu jednak w tym pomaga. Szczególnym problemem jest jest jego inteligencja, głupi nie jest jednak widać że musi się jeszcze sporo nauczyć. Trafia go też zwyczajny pech, więc sprawa jest bardziej skomplikowana niż może się wydawać.

Cała animacja trwa około ośmiu minut, niby niewiele jednak jak na prostą procedurę wymiany żarówki to jednak całkiem sporo. W tym czasie dzieje się naprawdę dużo. Aż dziw bierze że w takim czasie udało się zmieścić tyle emocji.

Pixar nieraz już udowodnił że potrafi zrobić konkretną animację, ostatnio głównie dla dorosłych ale to inny temat. Burn-E mimo że jest tylko dodatkiem do płyty DVD z Wall-E zrobiony jest niezwykle profesjonalnie. Przede wszystkim bawi, i to całkiem nieźle. Przeciętny pracownik techniczny z pewnością znajdzie w tym odzwierciedlenie swojej pracy. Bo kiedy robota zwyczajnie nie idzie… No właśnie, emocje przybierają na sile.

Dla fanów Walle-E’go Burn-E jest pozycją obowiązkową. Kilka minut animacji daje niezłego kopa, a ile radości przynosi. Aż żal, że tak szybko się kończy.

• Zdjęcia

Ostatnia część trylogii Cube, ostatnia i najgorsza niestety. Zarówno reżyserem jak i scenarzystą jest Ernie Barbarash, raczej bez żadnego większego dorobku filmowego. Sama produkcja na uwagę nie zasługuje w żadnym calu. Łatwo się domyślić że Cube Zero opiera się na wcześniejszych częściach, w tym przypadku jest jednak drobna różnica. Historia skupia się na dwóch technikach którzy w pewien sposób sterują olbrzymim sześcianem. Zasadniczo wykonują tylko rozkazy z góry.

Dodd (David Huband) jest starszym technikiem, uwielbia grać w szachy, do pracy stara się podchodzić bez emocji. Posłusznie wykonuje rozkazy, nie angażuje się w to co robi. Wynn (Zachary Bennett) to informatyk, inaczej niż jego starszy kolega Dodd podchodzi bardzo emocjonalnie do tego co robi. Zaczynają go dręczyć wyrzuty sumienia, stara się zrozumieć powody przedsięwzięcia, zaczyna więc zadawać sporo niewygodnych pytań. Wynn jest też bardzo inteligenty, partie szachowe rozgrywa w pamięci, świetnie rysuje i wydaje się być sporo bystrzejszy niż Dodd.

Takie połączenie dwojga ludzi ślęczących przy jednym biurku powoduje oczywiście konflikty. Starszy doświadczony pracownik Dodd stara się sprowadzić Wynna do poziomu, logicznym jest że zadawanie zbyt wielu pytań dobrze się nie skończy. Oboje obserwują grupę ludzi zamkniętych w znanym już z wcześniejszych części sześcianie.

Można więc zobaczyć Cube od zaplecza, tylko niewiele to wyjaśnia. Dwoje pracowników kłóci się między sobą starając się jednocześnie współpracować bez szkody dla projektu. W międzyczasie widać walkę o przetrwanie ludzi uwięzionych w pułapce. Wszystko złożone w spójną całość dość średnio, nie za bardzo widać rolę Dodda i Wynna. Niby coś robią, jednak większość czasu zwyczajnie się nudzą. Sam sześcian wzorowany na pierwszej części. Jest mrocznie, światła niewiele, pomieszczenia zmieniają kolory a co kawałek jakaś pułapka. Niestety pułapki skopiowane z poprzednich części, niewiele nowości, większość już była – szkoda. Uwięzieni ludzie różnią się charakterami, są jednak niezwykle irytujący, czasem wkurza to niemiłosiernie.

Zwrot akcji następuje gdy projekt wydostaje się spod kontroli a do Wynna i Dodda przybywają ich szefowie. Od tego momentu filmu nie da się już oglądać. Główny przełożony jest wyjęty rodem z baśni, kompletnie nie wpasowany film, niemiłosiernie żenujący. Dialogi na strasznym poziomie. Fantastyka staje się coraz bardziej wybujała… z dna robi się dno kompletne.

Zakończenie mało zaskakujące, od pewnego momentu przewidywalne. Niewiele się wyjaśnia, kolejna część Cube nic więc nie wnosi. Właściwie nie ma żadnego powodu dla którego tę część można by obejrzeć, jest za to wiele aby tą produkcje mijać szerokim łukiem.

• Zdjęcia